Vijfentwintig jaar geleden gaf ik mezelf een Parker pen cadeau. De Parker Sonnet met gouden afwerking is met mij meegereisd over de hele wereld. Ik raak dingen kwijt, maar op één of andere manier verlies ik niet iets wat echt waardevol is. Tot vrijdag 6 November 2020.
Aan het einde van mijn les met een groep tweedejaars leerlingen uit de structuurgroepen was mijn pen verdwenen. Ik wist waar ik hem voor het laatst had gezien. En hij was weg. Voor de zekerheid alle hoeken en gaten van het lokaal gecheckt. Hij was weg. Ik heb geconcludeerd dat hij per ongeluk in een tas is beland.
De eerstvolgende les heb ik geopend met ‘mijn pen’. Dat het ooit een cadeautje was aan mezelf. Dat hij de hele wereld heeft gezien. Dat het verlies van de pen een materieel verlies was, maar ook meer. Ik was er aan gehecht. Dat als de pen door onzorgvuldigheid in een tas van een leerling beland was ik moest gaan opletten op mijn spullen. En dat ik dat liever niet wil. In de dagen erna waren de leerlingen er mee bezig. Hoe zag hij er precies uit?
Deze week heb ik een brief uitgedeeld aan de groep met mijn verhaal en een foto van de pen. Mijn brief en mijn boodschap dat ik geen afscheid kon nemen van mijn pen maakte mogelijk indruk. Vandaag kwam de pen terug. Een leerling vond de pen inderdaad terug in zijn tas. De pen is met dankbaarheid ontvangen.
Eind van de dag ben ik de stad ingegaan en heb voor de desbetreffende leerling een eigen Parker pen gekocht. Niet met een gouden afwerking, maar een serieuze (!) Parker in een mooi doosje. In cadeau-papier laten inpakken met een klein briefje. Een bedankje en de wens dat de leerling zuinig is op zijn nieuwe eigen pen. Morgen geef ik hem zijn Parker, zonder dit verhaal erbij.
Het zou mooi zijn als de Parker over 25 jaar nog in zijn bezit is.
